brief

Zij wou een echte brief.
Geen sms, virtuele mail, facebook comment, noch bericht.
Een brief. Zo eentje die nog heerlijk geurt naar open-haard,
wanneer je ze vers uit de envloppe plukt,
wiens kreukjes je tegen de borst moet gladstrijken;
sporen van een verre reis.

Een brief zonder lijntjes,
waarop men zachtjes met de vulpen, hiërogliefend
over het bladoppervlak gleed.
Wiens inkt bij het lezen graag sporen nalaat op vingers
en in gedachten tranen kan doen verblijden
- of soms ook niet-wanneer men haar ter hand neemt en fluisterend leest, herleest, slikt en opnieuw en opnieuw leest...

Kölner Dom

Ooit schitterde deze Dame in de zon,

stonden de torens,

die boven het dwarsschip van haar ranke lenden uitstegen

in één rechtstreekse verbinding

met de hemelpoorten,

straalden de bleke geledingen van haar façade,

pronkerige rijkdom uit,

verzinnebeeldingen van

hoe het hier op aard

moest en niet moest.

Zij was een huis,

een toevluchtsoord,

voor een eenzame pelgrim

die eerst nog verdwaald

de Weg had gevonden.

Vandaag bezocht ik een afgeleefde vrouw,

een als door wereldlijke reizigers platgelopen aandeelbeurs,

een eenzaam, droevig

relikwie

leedvermaak

Het is zomersstil in Wijnegem en ik zweet me rot achter mijn bureautje. Tweede zit. Inmiddels een traditie. Buiten dartelen en joelen de buurkindertjes vrolijk in hun zwembad. Ik vervloek ze, zucht diep en verzink weer in gedachten over de 'ondragelijke zwaarte van het bestaan' en hoe daaraan te ontsnappen. Gisteren had ik anders wel een behoorlijk vrolijk lichtpunt toen ik mijn buurvrouws krotfiets- volgens mij functioneerde enkel haar bel nog- ter 'nazicht' moest binnenbrengen bij de fietsenmaker. Ik schets voor u beste lezer, even wat er gebeurde.

Een koppel 'oude-vandagen', ik schat rond de 75 lentes. Zij: compact verpakt in een roos, sportief outfitje. De witte streep op haar borst kleurt assorti met haar gympen en poedelkapsel. Hij: het soort ventje dat met een klakske, een paar gouden kettingen en een vééélste kort shortje, waaruit twee afzichtelijke dunne beentjes omgeven door een kwak flubbervel ontspruiten, nog steeds gelooft dat zijn 'looks' de hormonale werking van het andere geslacht spontaan doen stimuleren. Om maar te zwijgen over zijn sexy torso, die zich onsubtiel verraden liet door een oerwoud dat genereus vanonder zijn hemdje uitgroeide... nu ja, you can face het soort.

De twee bejaarde poseurs hebben blijkbaar elk een elektrische fiets besteld. Na een tamelijke hevige 'onderdeel-controle' door manlief, waarbij elke vijsje nog'ns, vanuit de losse pols- zoals het een echte macho betaamt- wordt bijgedraaid, komt de afrekening.

Patat!1500 euro. Cash, zonder enige schroom op de toog. De fietsenmaker neemt het slijk der aarde maar al te gretig aan en stelt dan op een veelste vriendelijke toon voor of ze misschien beide een proefritje in de winkel willen maken. Hij wou nog even nakijken of de zadels wel op de juiste hoogte afgesteld stonden.

Met de dapperste hells-angel intenties kroop het mannetje op zijn bicyclette-a-moteur. Alleen verliep dat niet even vlot.

Het was eigenlijk zelfs een beetje pijnlijk om dat allemaal onder ogen te moeten zien. In een eerste krampachtige beweging hees hij zich omhoog met behulp van zijn flubber-beentjes, vervolgens miste zijn zitvlak het zadel, waarna hij naar voor schoof en... afin, ik geloof dat índien hij nog potent mócht geweest zijn, hij het na gisteren zeker niet meer was.

Toen ze na hun houterige acrobatieën, die vast ook gepaard gingen met enig inwendig gekerm, eindelijk op hun beider semi-elektrische stalen rosje zaten, gingen les deux amants de tamelijke grote winkel 'ns per velo verkennen. Hij voorop, zij voorzichtig, als een onderdanig vrouwtje, achter hem aan trappelend.

Een belangrijk detail voor het vervolg: in de winkel staat ook ergens een reusachtige spiegel opgesteld, laat ons zeggen, ergens te midden van hun 'tourtje', maar je kan er normaalgesproken mooi langsrijden. Allicht kan u nu al voorspellen wat er gebeurde...

Plots hoorden we een hels kabaal. Persoonlijk was ik al van in den beginne een enthousiaste toeschouwster, maar al gauw sloten enige ramptoeristen zich bij me aan.
Bleek dat het ventje met zijn fietsie recht op zijn spiegelbeeld was ingereden en daarbij ook nog een deel van het decor; een rek vol fietsbellen en banden omver had gestoten. Was het onvoorzichtigheid of narcisme?

Gelukkig haalde onze held tijdens dit ongevalletje de volle snelheid van zo'n 3km/u- hetgeen bij het pubiek, uiteraard, een nóg komischer effect sorteerde, cfr. oude Chaplin films- en dus kroop hij niet veel later netjes ongedeerd weer overeind. Uiteraard ging dit gepaard met enig luid gevloek over 'diene stoeme spiegel'.

De les/ moraal van het verhaal: Hoogmoed komt ten val! Stuiptrekkend van het lachen strompel ik de winkel uit. Voorlopig blijf ik daar even weg , me dunkt.

zonder woorden

Zonder woorden

Ik weet nog hoezeer jij hield van liederen
zonder woorden;
je zong ze in rusten voor je uit
de akoestiek kon je niet deren

Nu je er niet meer bent,
probeer ik ze in m’n hoofd
opnieuw te laten klinken:
verzin ik het refrein en de strofe,
de toonaard en de klankkleur
van jouw mond

Weet je,
ik wou dat ik kon teruggaan in de ruimte
die je toen omsloot
Om de echo’s
Van je gezwegen stiltes te vangen
Om ze te bewaren in een doosje
voor later als ik doof ben
of voor morgen,
bij het afknakken van het laatste blad

cerf-volant

http://www.youtube.com/watch?v=QpjF3tRK1Sg

windzoen

mag ik even je vingertoppen raken
over je blanke hals strelen
de geur snuiven van je wispelturige
krulletjes
die vrolijk meewapperen
met de wind
die achter je oor blaast
en zachtjes fluistert
dat hij jou
gewoon
even
zoenen
wilt

bus-impressie I

Buslijn 41

Een dikke man stapt op. Hij ruikt naar zweet, bier en sigaretten.

Zijn haar plakt als een calimero-eierdopje om zijn kruin.

Wat later propt een wat pronkerig dametje, met om haar hals en handen veel blingbling en een blond kapsel à la Marilynn Monroe zich naast deze - uhum... -Heer.

Ze had er vast niet lang over nagedacht.

'HALT! U BEGAAT HIERMEE EEN VEEEEURGISSING!' wou ik haar nog toeroepen,

maar in een bus zijn er conventies, vooral van 'stilzwijgende aard' en ik pas me aan.

Buiten is het warm, maar hierbinnen, in deze krakkelmikkige bus met vuile, plakkerige, stoffen zeteltjes en geen raampje om te openen, mist het z'n broeikaseffect niet.

Overal dampen raampjes aan. Een gevolg van onze gecondenceerde, uitgeademde lucht die onomstotelijk opbots tegen de lauwwarme, vuile ruiten. Een inwendige walging steekt even de kop op bij de idee, dat ook mijn koolstof zich straks zal vermengen met die van mijn medereizigers. Ik begrijp plots waarom al die Lijn-chauffeurs er de voorkeur aan geven om zich volledig associaal, edoch veilig van deze broeihaard aan bacteriën af te schermen in hun bestuurderscabinnetjes. Je zou voor meer een chronische vorm van smetvrees oplopen.

De vrouw met het opposante kapsel zucht geïrriteerd en durft klaarblijkelijk niet opzij te blikken. Het is inmiddels al de vierde keer dat ze naar de buitenzijde van het bankje tracht op te schuiven. Tevergeefs zo blijkt, want haar buurman kan zijn vetrollen niet beteugelen en dus moet ze maar even leven met deze onaangename confrontatie in haar 'intimate bubble'.

Ik bemerk intussen dat ze een flinke blos op de wangen heeft gekregen. Opwinding? Nee vast niet. Onze blikken kruisen zich ergens in het midden van het gangetje tussen de rijen zeteltjes.

Ik lach vriendelijk, waarachter een verdoken boodschap van diep menselijk medelijden schuilt: 'ach mevrouw, ik zou het ook niet uithouden naast zo'n vent. Misericordia!'

Een beetje later stapt de man in kwestie af.

De vrouw kijkt zichtbaar opgelucht en ik ben dolgelukkig in haar plaats.

Maar dan...

dan haalt ze plots, na enig gerommel in haar chique, hoogstwaarschijnlijk nagemaakte Vuitton-handtas een ordinair blik Cara-pils naar boven.

Met een luide Pssssht opent ze het ding, zet het brut aan haar roodgestifte lippen en slokt het goedje met volle teugen tevreden naar binnen.

Verbijsterd slaag ik het tafereel gade.

Nog één halte te gaan. Geef me zuurstof.