Het is zomersstil in Wijnegem en ik zweet me rot achter mijn bureautje. Tweede zit. Inmiddels een traditie. Buiten dartelen en joelen de buurkindertjes vrolijk in hun zwembad. Ik vervloek ze, zucht diep en verzink weer in gedachten over de 'ondragelijke zwaarte van het bestaan' en hoe daaraan te ontsnappen. Gisteren had ik anders wel een behoorlijk vrolijk lichtpuntje. In een bui van weldadige naastenliefde - maar ook omdat ik me stilaan schuldig begon te voelen over het feit dat ik al een week lang parasiteerde op haar kookkunsten - bood ik mijn alleenstaande, menopauserende buurvrouw op een mooie middag een kleine dienstverlening aan: ik zou haar krotfiets- volgens mij deed enkel haar bel het nog- ter 'nazicht' naar de fietsenmaker brengen. Voor u beste lezer, schets ik hieronder even wat voor mij, geheel onverwacht, het 'evenement van de dag' werd.
Een koppel 'oude-vandagen', ik schat rond de 75 lentes. Zij: compact verpakt in een roos, sportief outfitje. De witte streep op haar borst kleurt assorti met haar gympen en poedelkapsel. Hij: het soort ventje dat met een klakske, een paar gouden kettingen en een veel te kort shortje, waaruit twee afzichtelijke dunne beentjes omgeven door een kwak flubbervel ontsproten, nog steeds gelooft dat zijn 'looks' de hormonale werking van het andere geslacht spontaan doet stimuleren. Om maar te zwijgen over zijn sexy torso, die zich onsubtiel verraden liet door een oerwoud dat genereus vanonder zijn hemdje uitgroeide... nu ja, you can face het soort.
De twee bejaarde poseurs hebben blijkbaar elk een elektrische fiets besteld. Na een tamelijke hevige 'onderdeel-controle' door manlief, waarbij elke vijsje nog'ns, vanuit de losse pols- zoals het een echte macho betaamt- wordt bijgedraaid, komt de afrekening.
Patat!1500 euro. Cash, zonder enige schroom op de toog. De fietsenmaker neemt het slijk der aarde maar al te gretig aan en stelt dan op een veelste vriendelijke toon voor of ze misschien beide een proefritje in de winkel willen maken. Hij wou nog even nakijken of de zadels wel op de juiste hoogte afgesteld stonden.
Met de dapperste hells-angel intenties kroop het mannetje op zijn bicyclette-a-moteur. Alleen verliep dat niet even vlot.
Het was eigenlijk zelfs een beetje pijnlijk om dat allemaal onder ogen te moeten zien. In een eerste krampachtige beweging hees hij zich omhoog met behulp van zijn flubber-beentjes, vervolgens miste zijn zitvlak het zadel, waarna hij naar voor schoof en... afin, ik geloof dat índien hij nog potent mócht geweest zijn, hij het na gisteren zeker niet meer was.
Toen ze na hun houterige acrobatieën, die vast ook gepaard gingen met enig inwendig gekerm, eindelijk op hun beider semi-elektrische stalen rosje zaten, gingen les deux amants de tamelijke grote winkel 'ns per velo verkennen. Hij voorop, zij voorzichtig, als een onderdanig vrouwtje, achter hem aan trappelend.
Een belangrijk detail voor het vervolg: in de winkel staat ook ergens een reusachtige spiegel opgesteld, laat ons zeggen, ergens te midden van hun 'tourtje', maar je kan er normaalgesproken mooi langsrijden. Allicht kan u nu al voorspellen wat er gebeurde...
Plots hoorden we een hels kabaal. Persoonlijk was ik al van in den beginne een enthousiaste toeschouwster, maar al gauw sloten enige ramptoeristen zich bij me aan.
Bleek dat het ventje met zijn fietsie recht op zijn spiegelbeeld was ingereden en daarbij ook nog een deel van het decor; een rek vol fietsbellen en banden omver had gestoten. Was het onvoorzichtigheid of narcisme?
Gelukkig haalde onze held tijdens dit ongevalletje de volle snelheid van zo'n 3km/u- hetgeen bij het publiek, uiteraard, een nóg komischer effect sorteerde- cfr. oude Chaplin films- en dus kroop hij niet veel later, luid vloekend over 'diene stoeme spiegel', edoch netjes ongedeerd weer overeind.
Moraal van het verhaal: hoogmoed komt ten val! Stuiptrekkend van het lachen strompel ik de winkel uit. Voorlopig blijf ik daar even weg, me dunkt.
