over nu en straks
zaterdag 26 november 2011
dinsdag 21 december 2010
Opgedragen aan een tekenaar
Hier danst breekbaar helder
uit jouw potige hand het frêle
lijnenspel van verkoold leven
tussen de stille strepen
van je gedachten.
Hier balanceren zij, gekromd
door de tijd, op één been hinkend,
over het wit van de spiegel,
jouw bezielde levenswals.
Hier leren zij uit gebarsten dieptes opstaan
en rebelleren, zoals het kleinste kind dat doet.
Hier worden messen gesmeed, wordt er gezwicht
en druppelsgewijs heengegaan.
Hier is altijd een beetje sterven als een feniks
in de schaduw van nieuw levenslicht.
Zo ontstaat straks, voor je het weet,
uit de gestrooide sporen van deze dans,
de schriftuur van jouw kwetsbaar vitalisme.
dinsdag 19 oktober 2010
je kent me niet
Je kent me niet.
Nu ben ik nog een onbesuisde passant
in de naamloze straten van je gedachten,
een jachtgodin in schapenvacht
die de bodem voetje voor voetje aftast
haar prooi zoekend in de mist .
Je kent me niet.
Ik raakte verzeild in het web van je blinde hersenspinsels
die ik eerst nog moet zien te ontwarren,
als een nieuwe taal moet leren lezen en beheersen tot ik ze van binnen
en van buiten ken.
Toe, laat me treden uit de beslotenheid van je schaduw.
Laat me je ontkleden, laagje voor laagje, uit die cocon
waarin ik je tenslotte lang genoeg voor me verborgen hield.
Ach, ik weet het,
straks
wanneer ik onverholen mijn blik laat rusten op de deining van je golvende manen
en jij je, gecharmeerd door mijn tactisch offensief, toch naast me komt nestelen,
denkt je vast: 'verdorie. dat plan was zo uitgekiend.'
- en o ja. dat wàs het ook -
alleen,
toen
kende je me nog
niet.
donderdag 8 oktober 2009
Kölner Dom
zaterdag 15 augustus 2009
leedvermaak
Een koppel 'oude-vandagen', ik schat rond de 75 lentes. Zij: compact verpakt in een roos, sportief outfitje. De witte streep op haar borst kleurt assorti met haar gympen en poedelkapsel. Hij: het soort ventje dat met een klakske, een paar gouden kettingen en een veel te kort shortje, waaruit twee afzichtelijke dunne beentjes omgeven door een kwak flubbervel ontsproten, nog steeds gelooft dat zijn 'looks' de hormonale werking van het andere geslacht spontaan doet stimuleren. Om maar te zwijgen over zijn sexy torso, die zich onsubtiel verraden liet door een oerwoud dat genereus vanonder zijn hemdje uitgroeide... nu ja, you can face het soort.
De twee bejaarde poseurs hebben blijkbaar elk een elektrische fiets besteld. Na een tamelijke hevige 'onderdeel-controle' door manlief, waarbij elke vijsje nog'ns, vanuit de losse pols- zoals het een echte macho betaamt- wordt bijgedraaid, komt de afrekening.
Patat!1500 euro. Cash, zonder enige schroom op de toog. De fietsenmaker neemt het slijk der aarde maar al te gretig aan en stelt dan op een veelste vriendelijke toon voor of ze misschien beide een proefritje in de winkel willen maken. Hij wou nog even nakijken of de zadels wel op de juiste hoogte afgesteld stonden.
Met de dapperste hells-angel intenties kroop het mannetje op zijn bicyclette-a-moteur. Alleen verliep dat niet even vlot.
Het was eigenlijk zelfs een beetje pijnlijk om dat allemaal onder ogen te moeten zien. In een eerste krampachtige beweging hees hij zich omhoog met behulp van zijn flubber-beentjes, vervolgens miste zijn zitvlak het zadel, waarna hij naar voor schoof en... afin, ik geloof dat índien hij nog potent mócht geweest zijn, hij het na gisteren zeker niet meer was.
Toen ze na hun houterige acrobatieën, die vast ook gepaard gingen met enig inwendig gekerm, eindelijk op hun beider semi-elektrische stalen rosje zaten, gingen les deux amants de tamelijke grote winkel 'ns per velo verkennen. Hij voorop, zij voorzichtig, als een onderdanig vrouwtje, achter hem aan trappelend.
Een belangrijk detail voor het vervolg: in de winkel staat ook ergens een reusachtige spiegel opgesteld, laat ons zeggen, ergens te midden van hun 'tourtje', maar je kan er normaalgesproken mooi langsrijden. Allicht kan u nu al voorspellen wat er gebeurde...
Plots hoorden we een hels kabaal. Persoonlijk was ik al van in den beginne een enthousiaste toeschouwster, maar al gauw sloten enige ramptoeristen zich bij me aan.
Bleek dat het ventje met zijn fietsie recht op zijn spiegelbeeld was ingereden en daarbij ook nog een deel van het decor; een rek vol fietsbellen en banden omver had gestoten. Was het onvoorzichtigheid of narcisme?
Gelukkig haalde onze held tijdens dit ongevalletje de volle snelheid van zo'n 3km/u- hetgeen bij het publiek, uiteraard, een nóg komischer effect sorteerde- cfr. oude Chaplin films- en dus kroop hij niet veel later, luid vloekend over 'diene stoeme spiegel', edoch netjes ongedeerd weer overeind.
Moraal van het verhaal: hoogmoed komt ten val! Stuiptrekkend van het lachen strompel ik de winkel uit. Voorlopig blijf ik daar even weg, me dunkt.
maandag 15 juni 2009
zonder woorden
Ik weet nog hoezeer jij hield van liederen
zonder woorden;
je zong ze in rusten voor je uit
de akoestiek kon je niet deren
Nu je er niet meer bent,
probeer ik ze in m’n hoofd
opnieuw te laten klinken:
verzin ik het refrein en de strofe,
de toonaard en de klankkleur
van jouw mond
Weet je,
ik wou dat ik kon teruggaan in de ruimte
die je toen omsloot
Om de echo’s
Van je gezwegen stiltes te vangen
Om ze te bewaren in een doosje
voor later als ik doof ben
of voor morgen,
bij het afknakken van het laatste blad
