Dag man

Dag man

Dag lieve oude man

Dag lieve oude man met de blauwe overal

Dag lieve oude man met de blauwe overal, snippend aan een dikke sigaar

Dag lieve oude man met de blauwe overal, de dikke sigaar en de guitige blik




Zo zit hij daar

aan zijn deurpost,

leunend op een houten stoeltje.

Zo zit hij daar

zomer en winter

groet de voorbijgangers 's ochtens

en 's avonds nog een keer.




Ik heb me al dikwijls afgevraagd:

waaraan zou hij zoal denken,

wat zet hem dan zo aan,

om dag na dag, jaar na jaar

zijn blik als die van een albatros

over het pleintje te laten glijden?



Het was een koude winter,

de straat lag er verlaten bij

maar geduld is een mooie deugd:

lang leven de lente

en de blote benen.

SRING-TIME

We tuurden beide naar de lonkende afgrond.

"Zou je durven?" vroeg ik uitdagend.

"Misschien" antwoordde je, "als jij me vasthoudt".

"ja maar! dan gaan we allebei de dieperik in!", redeneerde ik logisch.

[stilte]

"Zou je dan nog kunnen leven? Ik bedoel, zo zonder mij?", vroeg je.

Ik deed m'n ogen dicht, probeerde me zo'n leven voor te stellen en

schudde vervolgens het hoofd.

Nee.